Persoonlijk blog

Zeventien jaar was ik op deze foto. Een week ervoor was ik met 6 politiehonden vertrokken naar Amerika om daar mee te gaan trainen met de Dublin Police in Ohio. Nu, 15 jaar later, moet ik nog steeds glimlachen wanneer ik deze foto zie. Zo jong en onbevangen, maar toen al avontuurlijk en onafhankelijk.

Dat meisje van toen was zich er nog totaal niet bewust van dat het leven niet altijd even makkelijk zou worden. Je wilde carrière maken, maar een chronische ziekte stak daar een stokje voor. Elf operaties verder heb je flink moeten inleveren op je gezondheid en energieniveau. Je gaat rouwen om degenen die overlijden. En je gaat je hart gebroken hebben door mensen van wie je houdt.

Maar je gaat ook leren dansen in de regen, te genieten van kleine geluksmomentjes. Die onderbroken carrière brengt je weer op het pad waar je moet zijn en waar je hart ligt, het trainen van honden. Je verzamelt mensen om je heen die je onvoorwaardelijk steunen en liefde geven. Maar bovenal leer je van jezelf te houden.

Trots ben ik op dat meisje van toen; sterk, onafhankelijk en haar passie volgend. Andersom zou dat meisje ook trots zijn op de vrouw van nu; die levenservaring omzet naar kracht, een open hart blijft houden ondanks verdriet en dagelijks mag doen waar zij zo van houdt, honden en mensen helpen naar een gelukkiger leven.

Vandaag op Internationale Vrouwendag denk ik aan alle sterke vrouwen om mij heen, maar ben ik ook trots op de sterke vrouw die ik geworden ben