Brief van een broodfokhond

brief van een broodfokhond

Lieve potentiële pupkoper,

Mijn naam is Milo. Wellicht heb je mijn foto al voorbij zien komen maar nu ik een tijdje bij mijn nieuwe familie ben vind ik het tijd je mijn levensverhaal te vertellen. Want hoewel ik nu op een veilige plek ben is dat niet altijd zo geweest.

Mijn leven begon in Hongarije. Veel over dat land kan ik je helaas niet vertellen want mijn puppytijd begon in een kooitje, samen met mijn mama en broers en zusjes. Ook zaten er nog heel veel andere hondjes. Daglicht zagen we bijna niet maar ik kan me nog wel herinneren dat mijn mama vaak bang en gestrest was. Op een dag werden mijn broers, zusjes en ik plotseling opgepakt en in een busje gezet. De bus reed zomaar aan en mijn mama bleef achter. We waren ontzettend bang dus kropen we dicht tegen elkaar aan. Toen de deur uiteindelijk weer open ging waren we in Nederland. Hier werden we weer in een hok gestopt en kwamen er steeds mensen langs die ons wilden aaien en oppakken. En soms namen ze dan een van ons gewoon mee! Zo gebeurde dat ook op een dag bij mij. Na een lange autorit kwam ik thuis bij mijn nieuwe familie. Ik maakte kennis met allerlei nieuwe mensen, dieren en dingen. Maar omdat ik de eerste maanden alleen mijn kooi kende vond ik alles ontzettend spannend.

Brief van een broodfokhond

Brokken vond ik niet zo lekker, dus kreeg ik pizza, ijsjes en croissantjes. Misschien ben ik daarom wel zo klein gebleven. Ook leerde ik traplopen zodat ik nooit alleen hoefde te zijn. Dat traplopen heel slecht is voor een puppy wist mijn familie niet, maar ze bedoelden het vast goed. Na een tijdje hoorde ik mijn familie steeds vaker praten over “Corona”. Wie is toch die Corona? Het enige wat ik ervan merkte was dat iedereen vanaf nu thuis bleef. Super gezellig natuurlijk want nu hoefde ik niet te leren even alleen te zijn, wat ik toch al spannend vond.

Een jaar later gingen we er ineens op uit met de auto. Enthousiast sprong ik in de kofferbak. Wat spannend, waar zou de reis naartoe gaan? We kwamen op een plek waar ik veel andere honden hoorde blaffen. Ik hoorde mijn baasjes vertellen dat ze naar het buitenland gingen en ik niet mee kon. Ik kreeg nog wat laatste knuffels, ze gaven mijn riem aan een vreemde en vertrokken toen zonder mij. Ik werd naar een hok gebracht tussen allemaal andere honden waar ik hard begon te huilen. Want dat kan ik namelijk heel goed. Ze waren mij zeker gewoon vergeten en als ik maar hard genoeg huilde kwamen ze me vast weer halen. Maar ze kwamen niet terug. Nog nooit heb ik mij zo eenzaam gevoeld. De mensen die er rondliepen waren heel lief voor me, maar ik miste mijn familie.

Een paar weken later werd ik uit mijn hok gehaald voor mijn dagelijkse wandeling. Enthousiast begroette ik weer iedereen op mijn pad, blij om even mijn hok uit te zijn. Ook die twee nieuwe tweevoeters die daar zomaar ineens stonden. Ze gaven me een dikke knuffel en namen me mee uit wandelen. Raar, ik had ze nog nooit eerder hier gezien. Maar ieder uitje was welkom!

Brief van een broodfokhond

De dag daarna stonden ze er weer. Maar nu hadden ze een knap herdermeisje bij zich. Ik was meteen onder de indruk van haar looks maar ze had wel een grote mond. Gelukkig wist ik daar doorheen te prikken en na een lik op haar snuit gingen we heerlijk rennen en spelen. Daarna moest ik weer terug naar dat stomme hok. De dag erna gebeurde er weer hetzelfde. Maar deze keer hoefde ik niet terug naar mijn hok. Ik kreeg een dikke knuffel van al mijn vrienden in het asiel en mocht mee in de auto. Super spannend  natuurlijk want waar zou ik nu weer terecht komen?

Toen we aankwamen vertelde de tweevoeter dat dit mijn nieuwe huis is en dat ik nooit meer weg zou hoeven. Natuurlijk geloofde ik haar niet want ik was al eerder in de steek gelaten. Dus hield ik haar heel goed in de gaten en volgde haar overal, zelfs naar de wc. Dit gaat mij niet nog een keer gebeuren! Maar ze ging nergens heen, steunde me wanneer ik bang was en ook mijn nieuwe herdervriendin kroop tegen mij aan wanneer ik het even moeilijk had. Langzamerhand gaf ze me het vertrouwen dat ik best even alleen kon blijven samen met mijn vriendinnetje en ze altijd weer terug kwam. Na twee maanden durf ik nu stilaan te hopen dat ik mijn voor-altijd-huisje heb gevonden. Ik geniet van de knuffels, wandelingen in het bos en spelen met mijn beste vriendin Oni. En langzaam begin ik te geloven dat ik nooit meer weg hoef. Het was een lange weg, maar ik ben thuis.

Met mij is het uiteindelijk goed gekomen. Maar mijn mama en heel veel andere honden zitten nog steeds in die nare kooien in Hongarije. Heel veel puppy’s worden nog steeds verkocht bij die stomme handelaren in Nederland en België. Wil je ervoor zorgen dat zij geen geld meer verdienen ten koste van al die honden zoals ik? Want dat is de enige manier om dit te stoppen.

Wanneer je een puppy wil kopen ga dan voor een betrouwbare fokker. Die zorgen ervoor dat jouw pup leert niet bang te zijn voor nieuwe dingen. Maar denk ook eens aan al die leuke honden zoals ik die in een asiel zitten in binnen- en buitenland. Wellicht zit daar een maatje voor je tussen? En verdiep je goed in wat een hond nodig heeft; nu maar ook over een paar jaar. Zodat honden zoals ik niet in het asiel terecht komen. Want voor ons zijn jullie onze hele wereld. En als jullie weggaan stort onze wereld in.

Dankjewel.

Liefs, Milo